آنچه امروز در خیابانها، میادین و محلات ایران جریان دارد، فریاد خشم و رنج مردمی است که استخوان هایشان سالها زیر بار فقر، تبعیض، تحقیر، بیعدالتی و بی پاسخ ماندن مطالبات شان خرد شده است.
این اعتراضات نه ساختۀ اتاق های فکر سیاسی است، نه پروژۀ جریانی خاص. این صدای زندگی خواهی مردمی است که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند، جز زنجیرهایی که بر معیشت، کرامت و آینده شان بسته شده است.
مردم ایران، معلمان، کارگران، بازنشستگان، پرستاران، کشاورزان، بیکاران، زنان، جوانان، حاشیه نشینان و بازاریان، سال هاست که هزینۀ ناکارآمدی، فساد ساختاری و دروغ های مزمن حاکمیت را با گوشت و استخوان خود پرداخته اند.
تورم افسارگسیخته، سقوط قدرت خرید، نابودی آموزش و درمان، گسترش فقر و بی ثباتی، محصول مستقیم سیاست هایی است که نه برای مردم، که علیه آنان اتخاذ شده است.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران با صدایی رسا اعلام میکند:
– این اعتراضات، اعتراض مردم است، نه ابزار رقابت جناحها و اشخاص.
– مردم خود سخنگوی خود هستند، هر تلاشی برای منحرفکردن، مهندسیکردن یا مصادرۀ این اعتراضات، خیانت به مردم و ضربه به امکان رهایی است.
– تجربههای تلخ گذشته نشان داده اند که هر جا مردم حذف شده اند، آزادی و عدالت قربانی شده است.
– اعتراض حق مسلم مردم است.
– پاسخ این حق، نه باتوم است و نه گلوله، نه زندان و نه سرکوب، و حکمرانی که زبان مردم را نمی شنود، دیر یا زود با فریادی بلند تر مواجه خواهد شد.
– خشونت علیه مردم، بحران را حل نمی کند، آن را عمیق تر، گسترده تر و غیرقابلکنترل تر می کند.
پیام ما به نیروهای نظامی، انتظامی و امنیتی این است که:
شما از دل همین جامعه برخاسته اید. ایستادن مقابل مردم، ایستادن مقابل آیندۀ خود و فرزندانتان است. از آلوده کردن دست هایتان به خون شهروندان بپرهیزید و مطمئن باشید که تاریخ، این لحظات را فراموش نخواهد کرد.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران، خود را جزئی جداییناپذیر از مردم میداند و در کنار آنان ایستاده و خواهد ایستاد. نه برای سهم خواهی، نه برای قدرت، بلکه برای کرامت انسانی، عدالت اجتماعی و آیندهای که دیگر بر پایهی ترس و فقر بنا نشود.
این صدا، صدای مردم است و مردم، صاحبان اصلی این سرزمین هستند.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران
۱۳ دیماه ۱۴۰۴