دی ماه ۱۴۰۴ است و صبر مردم از نظام تبعیض جمهوری اسلامی لبریز گشته است. اعتراضات مردم از سر گرفته شده و ریختن خون آنها در کف خیابان، آتش انقلاب را برافروخته است.
ما جوانان دانشجوی دانشگاه علامه، دوشادوش مردم شجاعمان ایستادهایم تا بنیان نظام تبعیض را از بن برکنیم. اکنون که شاهد قیام مردم در نقاط مختلف ایران هستیم، وظیفهٔ خود میدانیم که ضمن حفظ وحدت و تحکیم مواضع براندازانهٔ خود، با تمام نیروهای سیاسی صرفاً برانداز، ائتلافی گسترده برای عبور از جمهوری اسلامی ایجاد کرده و این لحظه را بدل به انقلاب سازیم.
با صراحت اعلام میکنیم، در لحظهای که صدای قیام گرسنگان و جان به لب رسیدگان شجاع به گوش میرسد، خون بیگناهان در کف خیابان ریخته میشود و رنج مردم قابل وصف نیست، تمام نیروهای سیاسی برانداز میبایست با حفظ وحدت تنها به فکر عبور از جمهوریاسلامی بوده و از اختلافافکنیها بر حذر باشند. دمیدن نیروهای برانداز در آتش اختلافات و عقدهگشاییهای آنها از یکدیگر، سنخیتی با لحظهٔ کنونی ما نخواهد داشت. ما جوانان امروز ایران که با تداوم جمهوری اسلامی هیچ آیندهای برای خود متصور نبوده و خواهان عبور از این نظام تبعیضآمیز هستیم، نسبتی با دعواها و انتقامجوییهای سیاسی نیروهایی که هنوز در خاطرات وقایع سال ۵۷ به سر میبرند نداریم. هر کنش ما در این لحظه باید معطوف به گذار از این حکومت باشد. آنهایی که در سال ۵۷ سرنوشت خود را به هر ترتیب رقم زدند، نباید سرنوشت ما جوانان ۱۴۰۴ را به اتفافات ۵۷ گره بزنند. اینک جز خون سرخِ کف خیابان چیزی برای مصادره در کار نیست؛ این فردای انقلاب و صندوق رأی خواهد بود که آیندهٔ ایران را رقم خواهد زد. جانِ در حال احتضار ما جوانانِ تحت ستمِ حکومت جمهوریاسلامی، به چیزی جز نجات و لحظهای نجاتآفرین و نجاتبخش نمیاندیشد.
سوژه گی امروز ما در پی لحظهای برای نفس کشیدن و یافتن راه نجات از مرگی حتمی است. ما همچون نیکا، سارینا، مجیدرضا و یلدا، وجود خویش را حتی در مرگ خویش رقم خواهیم زد، اما برای زندگی کردن نیاز به وحدت تمام نیروهای برانداز موجود داریم. نیروهای برانداز، بجای اینکه پیشاپیش اقدام به حذف یکدیگر نمایند، لحظهٔ «رواداری» را دریابند و به آیندهای روشن بیندیشند.