تحولات اخیر در ونزوئلا و ادعای حمله نظامی ایالات متحده و بازداشت رئیسجمهور آن کشور، بار دیگر پرده از واقعیتی قدیمی برداشت:
قدرتهای بزرگ، فارغ از شعارهای پرزرقوبرق حقوق بشر و دموکراسی، در پی منافع خود هستند؛ نه آزادی ملتها.
در عراق، افغانستان، لیبی و اکنون ونزوئلا، نتیجه مداخله نظامی خارجی چیزی جز ویرانی ساختارهای اجتماعی، فروپاشی اقتصاد، گسترش خشونت، وابستگی سیاسی و تضعیف حاکمیت ملی و به تاراج بردن منابع آن کشورها نبوده است. نفت، منابع طبیعی و موقعیت ژئوپلیتیک، همواره در مرکز این مداخلات قرار داشتهاند؛ و «آزادی» صرفاً پوششی تبلیغاتی برای توجیه سلطه آنها بر این کشورها بوده است.
محکومیت مداخله خارجی؛ دفاع از یک اصل است .
محکوم کردن دخالت نظامی آمریکا در ونزوئلا، بههیچوجه به معنای دفاع از حکومت مادورو یا هر حکومت استبدادی دیگر نیست. این محکومیت، دفاع از یک اصل بنیادین انسانی و حقوقی است:حق تعیین سرنوشت ملتها بدون دخالت خارجی.
هیچ قدرتی حق ندارد با زور نظامی، سرنوشت یک ملت را رقم بزند. تجربه نشان داده است که دموکراسی از لوله تفنگ بیرون نمیآید و آزادی در شکل و بیان تحمیلی، در نهایت به استبدادی تازه ختم گردیده و میشود.
ایران سالهاست در تیررس تهدیدهای آمریکا و اسرائیل قرار داشته و دارد. خطر آنجا جدیتر میشود که برخی جریانهای سیاسی وابسته یا پهلویطلب، از مداخله خارجی استقبال میکنند؛ گویی آزادی را میتوان با بمباران اسرائیل و یا تحریم فلجکننده آمریکا که حاصلش فقر بیش از حد در وطنمان گردیده است و یا اشغال نظامی به مردم «هدیه» داد.
این نگاه نهتنها ضدملی است، بلکه مستقیماً به تداوم استبداد ولایت مطلقه فقیه کمک کرده و میکند. هرگونه حمله خارجی به ایران، فضای کشور را امنیتیتر کرده، بهانه سرکوب را به دست حاکمیت میدهد و جنبش مردمی را تضعیف میکند. تاریخ معاصر ایران و منطقه بهروشنی این حقیقت را ثابت کرده است.
جنبش اعتراضی مردم ایران، جنبشی است:ریشهدار در جامعه ، مستقل از قدرتهای خارجی،
متکی بر آگاهی مردم و عقل جمعی مردم . تجربه جنبشهای گذشته و برگرفته از رنج تاریخی ما مردم
جنبش و شعارهای مردم بیانگر آن است که مردم ایران برای آزادی، عدالت، کرامت انسانی، رفع تبعیض و حاکمیت بر سرنوشت خود به پا خاستهاند. این جنبش نه نیازی به بمب دارد و نه قیم خارجی. نیروی آن، همبستگی ملی، مبارزه مدنی و اراده جمعی است.
دفاع واقعی از مردم ایران، یعنی: 1 – دفاع همزمان از آزادی و استقلال
2 – نفی همزمان استبداد داخلی و سلطه خارجی
3 – رد هر پروژهای که ایران را به میدان رقابت قدرتهای بیگانه تبدیل کند.
آنچه باید بیشتر بدان توجه کنیم آن است که آزادی ایران نه از واشنگتن میآید، نه از تلآویو، نه از هیچ پایتخت خارجی بلکه آینده ایران فقط و فقط به دست مردم ایران ساخته خواهد شد.
محکومیت مداخله گران خارجی در واقع دفاع از اصل استقلال ایران است؛ دفاع از این اصل که: تغییر واقعی باید ملی، مردمی، مستقل و آگاهانه باشد.
من همراه مردم وطنم خواهان آن هستم که :
- هرگونه مداخله نظامی خارجی را به هر دلیل محکوم می کنم .
- نه به جنگ، نه به تحریم فلجکننده، نه به اشغال و قیمومت خارجی
- از جنبش اعتراضی مردم ایران حمایت کرده و حق اعتراض، اعتصاب و مقاومت مدنی را از حقوق مردم وطنمان می دانم
- همانگونه که مخالف استبداد ولایت مطلقه فقیه بر وطنم می باشم ، افشای جریانهایی که به نام آزادی، خواهان دخالت خارجی هستند را برای رسیدن به مردم سالاری صحیح می دانم .
- حفظ وحدت و همبستگی ملی در برابر پروژههای تفرقهافکنانه مثل پنجاه هفتیها و ناسزا گوییها و …
- آنچه بسیار مهم می باشد اولویت دادن به جان، امنیت و معیشت مردم بسیار مهم و عملا دفاع از حق حیات هموطنان می باشد .
- من خواهان آنم که بایستی گذار از استبداد ولایت فقیه بهدست مردم ایران، نه با مداخله خارجی ممکن گردد .
- مردم حق حاکمیت دارند و استقرار حاکمیت مردم بر پایه رأی آزاد، انتخابات واقعی و قانونمداری می تواند ممکن شود .
- ایران یکپارچه با حفظ کامل تمامیت ارضی و استقلال سیاسی ایران یعنی ایران برای همه ایرانیان با هر عقیده و مرام .
- ایجاد نظامی دموکراتیک مبتنی بر ممکن کردن سکولاریسم به معنای جدایی بنیاد دینی از دولت و متکی بر اصول حقوق بشر و حقوق شهروندی و حقوق ملی و حفظ حقوق طبیعت و حقوق ملی ایران
- برابری حقوقی همه شهروندان بدون تبعیض جنسیتی، قومی، مذهبی و سیاسی در شکل قضایی و اجتماعی
- ما بایستی روابط عادی و صلحآمیز با جهان را عملی کنیم . روشی که در تاریخ ما به آن موازنه منفی می گوییم . یعنی نه سلطه گر باشیم و نه زیر سلطه برویم . در کوتاه سخن یعنی بدون وابستگی و بدون دشمنسازی زندگی در امنیت داشته باشیم .
- آنچه امروز در شکل اعتراضات مردمی شاهد آنیم تجربه 4 دهه تجربه در اقتصاد وابسته و رانت محور است . ایران از نظر اقتصادی نجات می یابد در یک اقتصادی ملی، شفاف و در خدمت رفاه مردم و نه در خدمت منافع قدرت و رانت خواران .
آنچه امروز شاهد آنیم اعتراض به بی عدالیتها ، تبعیضها ، نبود امنیت و ناچیز کردن حق حیات بخش بزرگی از جامعه ایران است . کوشش کنیم تا از این استبداد به مردمسالاری گذر کنیم .
آقایان شاه وابسته بود ولی برای کشتن مردم تردید داشت٬ حکومت اسلامی وابسته نیست ولی هزار هزار مردم را به گلوله تیربارومسلسل میبندد. خیلی باید عقبمانده و کودن باشید اگر نوک تیز مزخرفاتتان را علیه حکومت اسلامی نگذارید و بجای آن به رضا پهلوی یا حکومت شاه حمله کنید. مردم ایران فریاد برای کمک خارجی سر داده اند. بنابراین همه مردم ایران وابسته هستند فقط شما بزدلان که با نهیب خمینی تا پای برج ایفل دویده اید و با کمک دولتهای فرانسه و انگلیس زندگیتان را در آسایش میگذرانید به مردم دلاورایران میگویید کمک از خارجی یعنی وابستگی. شما از این مردم طلبکار نیستید و کسی قیمومت آنها را به شما نداده بروید منتظر ظهور امام چاه نوردتان باشید و بدون خشونت تا ابد ادامه دهید و مواظب آسایش شخصیتان باشید. اگرهم مبارزه (حتا با سلاح) مردم ایران هراسی به دلتان انداخته نترسید شما ۵۰۰۰ کیلومتر دورتر هستید.