گروگان گیری معیشت و گرانی های افسارگسیخته مردم ایران را به این نتیجه رساند که برای احقاق حقشان بار دیگر صدایشان را بلند کنند و وضعیت موجود را به پرسش بکشند و تغییر را مطالبه کنند. اما پاسخ حکومت به این اعتراضات، به سیاق گذشته بود:
کشتار و بازداشت و ارعاب و برخورد فیزیکی. عجیبتر آنکه درست در بحبوحۀ اعتراضات، سفره مردم نشانه گرفته شد و چشم باز کردیم و دیدیم قیمت کالاهای اساسی چند برابر شده است! دیگر برای عمدۀ ما روشن تر شده است که حاکمیت زور و ظلم با توسل به ابزار ترس و ارعاب عمومی تداوم می یابد و سکوت و پذیرش ظلم را می توان ظلم دو چندان هر فرد به خودش و دیگر مردم ایران دانست.
ما جمعی از دانشجویان آزادی خواه دانشگاه های تهران، از عموم مردم و دانشجویان دعوت میکنیم تا با حضور در خیابان ها، صدای در گلو ماندۀ خود را فریاد بکشند و امید داریم که عموم مردم تحت ستم با پذیرش این فراخوان در خیابان ها و مکان های مشخص شده در تهران، حضور یابند و مردم سایر شهرهای ایران نیز با حضور خود در خیابان ها به این قیام سراسری بپیوندند.
لازم به ذکر است که طبق اصل ٢٧ قانون اساسی حاکمیت مستقر، «تشکیل اجتماعات و راهپیمایی ها بدون حمل سلاح، آزاد است» و بدیهی است که ما مردم نیازی هم به سلاح نداریم و قدرت اصلی مان در زور ستیزی و رها کردن فریادهای در گلو مانده است که لرزه بر اندام زورگویان و ظالمان میاندازد.
و در پایان باید تأکید کنیم که تجمع کنندگان و راهپیمایان معترض، هیچ قصد و نیتی برای اقدامات خشن ندارند و مسئولیت هرگونه ایجاد حاشیه و خشونت، متوجه نیروها و نهادهای امنیتی خواهد بود که همواره تجمعات اعتراضی را به حاشیه برده اند. با این موضع، باید روشن شده باشد، شکل گیری این راهپیمایی و تجمع اعتراضی، مطابق نص صریح قانون اساسی حاکمیت مستقر، غیرقانونی بشمار نمی آید و آزمونی عمومی است برای بی مایگان حکومتی که عادت دارند به هر اعتراضی برچسب مبهم اغتشاش بزنند.
ما به سلب حق زندگی، فقدان آزادی های سیاسی و مدنی و ابهام کشنده ای که آینده را نشانه گرفته است، معترضیم؛ و معتقدیم در عین حال نمی توان از اشاره به عامل اصلیِ به یغما رفتن حیات جمعی چشم پوشید: ساختار پیچیده و درهم تنیدۀ نظامی–امنیتی–اقتصادی، متشکل از نهادهای زیرمجموعۀ ولی فقیه، که مسبب مستقیم وضعیت موجود، فقر فراگیر، و افلاس معیشتی مردم اند.
ما هشدار میدهیم که هرگونه تلاش برای منحرفکردن مسیر تحول خواهی بنیادین مردم بسوی «رژیم چنج از بالا» و تداوم وضعیت فعلی در شکلی دیگر، بازتولید همان مناسبات سلطه و حذف ارادۀ جمعی خواهد بود و در تضاد آشکار با خواست رهایی بخش مردم ایران قرار دارد.
بی شک در مسیر مبارزۀ فراگیر، سیاست ارعاب و سرکوب، مانع از حضور اعتراضی ما در خیابان ها نخواهد شد.
به امید آزادی و پیروزی
مسیرهای پیشنهادی:
مسیر شماره یک: از میدان فردوسی به سمت میدان انقلاب
مسیر شماره دو: میدان جمهوری، خیابان جمهوری، خیابان کارگر جنوبی، میدان انقلاب
مسیر شماره سه: میدان ولیعصر، بلوار کشاورز، خیابان کارگر، میدان انقلاب