ما دانشجویان دانشگاه شیراز، با قلبی مالامال از خشم و اراده، اعلام میکنیم که حوادث خونبار و سرکوب گسترده دانشجویان در روز های گذشته، بخصوص در ۱۵ دی ماه، فصلی جدید از مقاومت ما را رقم زده است. آنچه در صحن دانشگاه و در میان دود و آتش گاز اشک آور و باتوم گذشت، نه یک عقب نشینی، بلکه جرقه ای برای ایستادگی نهایی بود.
ما استفاده از گاز اشک آور، اسپری فلفل و ضرب و شتم وحشیانه دانشجویان را به شدت محکوم می کنیم. مسئولین دانشگاه که اجازۀ ورود نیروهای سرکوبگر و مزدوران بسیجی را به حریم دانشگاه دادند، همدست این جنایات هستند. ما تمامی تشکل های وابسته و افرادی را که در شناسایی، بازداشت و آزار دانشجویان نقش داشتند، شناسایی کرده و هرگز، نه می بخشیم، و نه فراموش میکنیم.
«خوابگاه، سنگر مقاومت»:
خطاب ما به تمامی یاران و هم سنگرانمان در خوابگاه هاست: از تمامی دانشجویان خوابگاهی میخواهیم که در کنار یکدیگر بایستند و تحت هیچ شرایطی خوابگاه را تخلیه نکنند. مدیریت دانشگاه با تهدید به تخلیه، قصد دارد ما را پراکنده و صدایمان را خفه کند. ما اعلام می کنیم که خوابگاه، خانۀ ما و سنگر ماست؛ تا آخرین نفر میمانیم و اجازه نمی دهیم این فضا از حضور دانشجو تهی شود. اتحاد ما در خوابگاه، بزرگترین هراس سرکوبگران است.
ما تا آخر در کنار مردم ایران می مانیم. اعتراضات ما، نه برای اصلاح، بلکه برای عبور کامل از این ساختار استبدادی است. عهد بسته ایم که تا پایان این رژیم و رسیدن به فروپاشی و سرنگونی حاکمیت ظلم، از پای ننشینیم. دانشگاه شیراز تا روز آزادی، بخشی از پیکرۀ اعتراضات سراسری مردم خواهد بود.
ما از تمامی دانشجویان، چه خوابگاهی و چه بومی، می خواهیم که در این نبرد نابرابر، دوشادوش هم بایستند. قدرت ما در تکثیر شدن است.
در پایان، در پاسخ به دهه ها ستم، استبداد و خونریزی، تنها یک کلام با حکومت ضحاک زمانه داریم:
«نه»؛ یک «نه» قاطع به جمهوری اسلامی.
جمعی از دانشجویان دانشگاه شیراز
دی ماه ۱۴۰۴