ما جمعی از معلمان ایران، در شرایطی این بیانیه را منتشر میکنیم که جامعۀ ایران با بحرانی فراگیر و مزمن روبرو ست. بحرانی که بر خلاف تبلیغات، صرفاً به معیشت محدود نیست، بلکه کلیت زندگی، کرامت انسانی، آیندۀ نسل ها و امکان زیست شرافتمندانۀ ما ایرانیان را هدف قرار داده است.
اگرچه فشارهای اقتصادی و معیشتی، یکی از محرک های اصلی اعتراضات مردمی است، اما تجربۀ زیستۀ جامعه ایران در بیش از چهار دهه گذشته، نشان می دهد که این بحران ریشه ای تر از نوسان قیمت ها یا حتی سوء مدیریت ها است. چرا که در طول ۴۷ سال گذشته، با آمد و رفت چهارده دولت و دوازده مجلس، نه تنها مشکلات کشور، و از جمله مشکلات معیشتی حل نشده، بلکه به صورت مستمر عمیق تر و فراگیرتر شده، و هر کدام امروز به یک بحران ویرانگر تبدیل شده اند. این واقعیت نشان می دهد که ریشۀ همۀ مشکلات، ساختار سیاسی جمهوری اسلامی و مبانی آن است و بدون تغییر بنیادین آن و بنا نهادن نظامی عقلانی، سکولار، توسعه گرا و دموکراتیک، نه تنها امکان حل و برطرف شدن این مشکلات نیست، بلکه هر روز بر دامنه و عمق مشکلات افزوده خواهد شد.
ما ضمن درک و پذیرش وجود گرایشهای سیاسی متفاوت در جامعه، دستیابی به این هدف ملی و نجات بخش را بدون همسویی و همراهی همه مردم، امکان پذیر نمی دانیم. همچنین معتقدیم، رقابت میان حامیان جریان های سیاسی مختلف در شرایط کنونی، موجب کاهش توان جمعی ما و افزایش امکان بقای رژیم خواهد شد.
ما از نیروهای انتظامی و کسانی که به هر شکل در مواجهه با اعتراضات مردمی قرار دارند، می خواهیم که از سرکوب، خشونت و بویژه کشتار شهروندان بیدفاع پرهیز کنند. مردم معترض، دشمن این سرزمین نیستند. مسئولیت اخلاقی، انسانی و تاریخیِ هر فرد ایجاب می کند که در برابر فرمان های غیرقانونی و ضدانسانی، جانب حق را بگیرد و خود را شریک جنایت علیه مردم نکند. وظیفۀ شما، حفاظت از نظم، امنیت و جان مردم است، نه حفاظت از حکومت؛ آنهم حکومتی که عامل همۀ مشکلاتی است که شما نیز آسیب دیدۀ آن هستید.
در پایان، از همۀ معلمان ایران درخواست می کنیم که پرشور تر از گذشته، به شیوه های مسئولانه و مدنی، در کنار مردم معترض که برای برخورداری از آزادی، عدالت و زندگی شرافتمندانه به خیابان آمده اند، بایستند. باید توجه داشته باشیم که ما معلمان، بعنوان یکی از گسترده ترین و اثرگذار ترین گروه های اجتماعی، در قبال جامعه و آینده فرزندان این سرزمین مسئولیتی مضاعف از سایر اقشار داریم، اگر در این شرایط سکوت کنیم، و حامی و همراه مردم نباشیم، فردا در برابر تاریخ، دانش آموزا نمان و وجدان جمعی جامعه، پاسخی برای این سکوت نخواهیم داشت.
پاینده ایران و مردمان ایران
هفدهم دی ماه ۱۴۰۴