دکتر بیژن کوهزاد، مبارز دیرپای نهضت ملی، از پیروان راستین راه مصدق و پزشک والامقام، در روز سه شنبه ۱۶ دیماه ۱۴۰۴ (۲۰۲۶ میلادی)، در سن ۸۵ سالگی در بیمارستانی در کرج چشم از جهان فروبست و به ابدیت پیوست.
زنده یاد کوهزاد متولد شهر آبادان بود. او فعالیت ورزشی خود را با فوتبال در تیم «الوند» آغاز کرد. دوران تحصیلی خود را در مقطع سیکل اول در دبیرستان دکتر فلاح و مقطع سیکل دوم را در دبیرستان امیرکبیر آبادان سپری کرد. استعداد ورزشی او باعث شد تا پس از تیم الوند، به عضویت تیم فوتبال «شاهین آبادان» درآید. او در آن سال ها از دانش و اخلاق زند هیاد «پرویز دهداری» بهره برد؛ مردی که برای بیژن و دیگر جوانان آبادان استاد فوتبال و معلم اخلاق بود. دکتر کوهزاد در تیم شاهین با بزرگانی همچون حمبد جاسمیان، حمید برمکی، رضا علمداری، منوچهر سالیا، فرج شاعری، جهان آل صفر، دکتر غلامرضا صفریان، غلامعلی مسیبی ،علی پور جانکی، گارنیک گریگوریان، یدالله هاتفی، مهندس محمد باقر ترابی، مجید فخروئیان، هوشنگ مرادی، عباس گشویی، فریدون جمالی و محمد سعدونی و… هم بازی و همراه بود.
در اوایل دهه چهل خورشیدی، بیژن کوهزاد برای ادامه تحصیل راهی کشور اتریش شد. اگرچه به حقوق سیاسی علاقهمند بود، اما به احترام خواسته پدر و با هدف التیام بخشیدن به دردهای مردم، رشته پزشکی را برگزید. دوران دانشجویی او در خارج از کشور، با فعالیت های سیاسی گسترده در صفوف جبهه ملی و کنفدراسیون جهانی محصلین و دانشجویان ایرانی همراه بود. او به عنوان نماینده دانشجویان ایرانی اینسبروک اتریش در کنگره دهم کنفدراسیون که در ژانویه ۱۹۷۰ در کارلسروهه (آلمان غربی) برگزار می شد، شرکت کرد؛ کنگره ای که بر همبستگی با جنبش های آزادی بخش و تشدید مبارزه علیه استبداد در ایران تأکید داشت و تغییرات ساختاری مهمی را برای حمایت از زندانیان سیاسی تصویب کرد.
«فعالیت های سیاسی سبب شد دکتر کوهزاد سال ها از ورود به وطن محروم بماند. سرانجام پس از وقوع انقلاب ۱۳۵۷، او بعد از ۱۵ سال دوری به میهن بازگشت. گرچه درگذشت استادش پرویز دهداری او را در غمی عمیق فرو برد، اما اراده کرد تا با منش خود، اجازه ندهد اندیشه اخلاق مدارانه دوست و استادش به فراموشی سپرده شود».
دکتر کوهزاد در سال های دفاع از وطن، خدمات شایانی به رزمندگان جنگ تحمیلی ارائه کرد. کارنامه حرفه ای ایشان سرشار از ایثار است؛ ۳۰ سال طبابت در «کوار» فارس و ۲۰ سال خدمت در بخش «تفتیان»، از او چهره ای محبوب و پزشکِ محرومان ساخت. او همواره آماده خدمت در دورافتاده ترین مناطق بود و طبابت را نه یک حرفه، که رسالتی انسانی می دانست.
فقدان انسان های شریف و خدمتگزاری چون دکتر بیژن کوهزاد، ضایعه ای جبران ناپذیر است. کسانی که زندگی خود را وقف گره گشایی از مصائب مردم کرده اند، چنان تأثیر عمیقی بر ساختار روانی و اجتماعی محیط خود می گذارند که جای خالی شان به راحتی پر نخواهد شد.
پرواز دکتر بیژن کوهزاد به ابدیت، پایان راه او نیست؛ بلکه آثار و برکات خدمات خالصانه اش با هست مندی شدن در جهان هستی در یادها جاری خواهد ماند. یافتن انسانی که منافع جمعی را بر رفاه شخصی مقدم بدارد، در هر عصری دشوار است و بیژن کوهزاد به راستی «گوهری نایاب» بود که نامش در تاریخ نیکوکاری و مبارزات ملی ایران و جامعه ورزشی خوزستان و آبادان باقی خواهد ماند.
این ضایعه بزرگ را به گیتی بانو پورمند و دختران ارجمندش شیرین و نازنین کوهزاد، خانواده، جامعه ورزشی آبادان و خوزستان و مبارزان راه آزادی و استقلال ایران تسلیت می گویم و برایتان صبر، شکیبایی و سلامتی آرزو می کنم.
یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.
جمال صفری ( آل صفر)
۱۸ دی ۱۴۰۴ برابر با ۸ ژانویه ۲۰