در روزهای ۸ و ۹ فروردین ۱۴۰۵ (۲۸ و ۲۹ مارس ۲۰۲۶)، لندن میزبان پرده ای دیگر از نمایش مضحکِ خیانت بود. این گردهمایی (“کنگره آزادی ایران”) توسط کسانی سازماندهی شد که هدف غائی شان ارسال سیگنالی صریح به کاخ سفید است؛ همان کسانی که در “کنگره اول” ۴ و ۵ اسفند ۱۴۰۴) و پیش از ٢٨ فوریه تجاوز غیرقانونی قوای نظامی آمریکا و اسرائیل، اعلام موجودیت کردند تا ثابت کنند برای ایفای نقش «احمد چلبی های ایرانی» بیتاب اند. اینان حقیرانی هستند که برای جلب نظر ترامپ، بر آستانۀ قدرت او بوسه میزنند؛ درست همانگونه که او پیشتر با ادبیاتی تحقیرآمیز از وابستگی متحدان منطقه ای اش سخن گفته بود …
برگزارکنندگان این سیرک سیاسی، با دو پیش فرض خیانت بار، پشت میز نشستند:
۱- قطعی انگاشتن حملۀ نظامی مشترک آمریکا و اسرائیل به ایران.
۲- فروپاشی ساختار سیاسی کشور در پی این تجاوز.
هدف این پیام، آسوده خاطر کردن ترامپ از بابت «خلاء قدرت» بود؛ اطمینان به اینکه کنیزانی حلقه به گوش پشت درگاه او صف کشیده اند تا نظم نوین مدِ نظر او را پیاده کنند. حضور چهره هایی چون شهریار آهی با سوابق پیوندی معلوم با آژانسهای اطلاعاتی در ردیف اول، مهر تأییدی بر این غلام گردشی سیاسی بود.
ننگین تر آنکه کنگره روزهای ۸ و ۹ مارس ۲۰۲۶، درست زمانی برگزار شد که زیرساخت های ملی در معرض تهدید قرار داشتند. وقاحت کار به حدی بود که حتی چهره هایی نظیر مهرانگیز کار– که سال ها پیش از مداخله نظامی تحت عنوان «تابوشکنی» دفاع می کرد- با مشاهده واقعیت عریان و جنایتکارانه «مداخله بشر دوستانه»، ۱۸۰ درجه تغییر موضع داد و به نشانه اعتراض، از سخنرانی در این محفل خودداری کرد؛ چرا که در تمام آن جلسات، حتی کلمه ای در محکومیت تجاوز نظامی به خاک ایران بر زبان نیامد. به بیان دیگر، در متن گزارشِ این کنگره کذایی آمده بود که «مسبب اصلی جنگ، جمهوری اسلامی است و در پایان دادن به آن باید منافع مردم ایران در نظر گرفته شود، اما هیچ اشارهای – حتی در حد نام بردن – به نقش متجاوزانۀ آمریکا و اسرائیل نشده بود؛ و این شرم آور است!»
شرکتکنندگان در این تجمع، با نادیده گرفتن کشتار در حال انجام وسیع هم وطنانشان، در واقع:
١- مهر تأییدی بر تجاوز نظامی زدند.
٢- برای تکیه زدن بر کرسی قدرت روی ویرانه های وطن، به خواب و خیال فرو رفتند.
اعترافات اخیر «جمال عبدی»، مهرۀ کلیدی نایک در قلب واشنگتن، پرده از حقیقتی مشمئز کننده برداشت؛ حقیقتی که نشان می دهد:
آنچه «اپوزیسیون خارج نشین» نامیده می شود، چیزی جز جمعی از عروسک های خیمه شب بازی نیست که نخ های آن جمع، در اتاق های فکر تلآویو و واشینگتن کشیده می شوند. او به صراحت اذعان کرد که هویت و استراتژی این جریانات، نه برآمده از ارادۀ ملی، بلکه محصول مهندسی دقیق لابی اسرائیل و آمریکا و بر ضد اصول راهنمای نهضت ملی ایران، یعنی آزادی، استقلال، عدالت و حاکمیت ملت است.
میدل ایست ای /Middle East Eye نیز افشا کرد که در پشت این کنفرانس، لابی اسرائیل قرار داشته است (1).
ما با قاطعیت اعلام می کنیم که مدعیان آزادی در خارج از مرزها، امروز به عمله و اکرۀ آمریکا و صهیونیسم بدل شده اند. نمایش های مضحکی چون تجمع مقابل پارلمان اروپا، دی ماه ۱۴۰۱ (ژانویه ۲۰۲۳) برای تروریستی نامیدنِ سپاه پاسداران ایران، مشخصاً “بازوان دفاعی میهن”، تنها یک هدف را دنبال می کند: جاده صاف کنی برای تحریم های کمرشکن بیشتر و درنهایت، هموار کردن مسیرِ چکمه های اشغالگران.
اوج وقاحت این جریان را می توان در تروریسم آماری آنها جستجو کرد. در حالی که حتی رسانه های غربی نظیر «دی تسایت آنلاین» در گزارش های ۲۶ فوریه ۲۰۲۶ خود، ناچار به پذیرش آمارهای واقعیِ ارگان های حقوق بشری در بارۀ تعداد کشته شده های دی ماه ۱۴۰۴ شده اند که ٧٠٠٠ نفر گزارش کرده اند و هنوز ادامه دارد …، این فرومایگان با وقاحتی بی نظیر، ارقام تخیلیِ ۳۰ تا ۵۰ هزار کشته را به خوردِ افکار عمومی می دهند. این اعدادِ فانتزی، نه از سرِ دلسوزی برای جان انسان ها، بلکه به عنوان سوختِ ماشین جنگی آمریکا و اسرائیل تولید می شوند؛ آنها به دنبال خلق یک «هولوکاست دروغین» هستند تا تهاجم نظامی به خاک مام وطن را برای اربابانشان توجیه اخلاقی کنند.
اما این خائنان که با تطهیر جنایات آمریکا و اسرائیل و دخیل بستن به بقایای پوسیده پهلوی، سودای بازگشت به عصر استعمار را دارند، بدانند: با پیروزی نهایی قوای مسلح سلحشور و درهم شکستن ابهت پوشالیِ زرادخانه های ابرقدرتِ نفت خوار آمریکا، تمامی این کنگره ها و کنفرانس های گروه های وابسته و لیدرهای دست نشانده، در زباله دانی تاریخ دفن خواهند شد.
یادآور می شود، در تمامی نظام های حقوقی جهان، اصلی به نام «خیانت ملی» (High Treason) وجود دارد که دارای شدید ترین مجازات ها ست. این حساسیت بالا، در قانون اساسی آمریکا نیز درج شده است. در این قوانین، همدستی با دشمنی که قصد تعرض به خاک کشور را دارد، بسته به ابعاد جرم، از حبس های طولانی تا مجازات مرگ را در پی دارد (توضیح: ما نویسندگان این نوشته، مخالف اعدام هستیم). تاریخ، حافظه سیاهی برای کسانی دارد که وطن را به بهای «بوسه بر آستان قدرت بیگانه» می فروشند.
مردم وطن دوست ایران، هوشیارتر از آنند که فریب این سیرک سیاسی را بخورند. ملت ما ضمن حمایت قاطع از حافظان مرزهای کشور، فریاد می زند که آرمان های اولیه انقلاب ۵۷– یعنی استقلال، آزادی، عدالت اجتماعی، جمهوریت، و حاکمیت ملی-، در تضادی بنیادین با نسخۀ پیچیده شدۀ بیگانگان نظیر آمریکا، لابی های صهیونیستی، و رژیم ویرانگر و جنایتکار جمهوری اسلامی ایران، قرار دارد.
پاینده ایران.
جمال صفری و محمود دلخواسته،
۱۱ فروردین ۱۴۰۵ برابر با ۳۱ مارس ۲۰۲۶
منبع:
(١) – https://www.middleeasteye.net/news/pro-israel-pr-firm-promoting-iranian-opposition-group