چهارم خرداد ۱۳۵۱، سپیده دمان سرخ فامی بود که در آن محمد حنیف نژاد، سعید محسن، علی اصغر بدیع زادگان، محمود عسکری زاده و رسول مشکین فام روبروی جوخه های آتش ایستادند. این فراز از تاریخ، پیوندی عمیق میان دو نماد جاودان ایستادگی دارد:
پاکی مظلومانه سیاوش در شاهنامه و فداکاری بی همتای حسینی.
سیاوش در حماسه ملی ما، مظهر شرف، بی گناهی و انتخاب مرگِ با عزت بر زندگی ب اذلت است. او با گام هایی استوار و دلی آرام به قربانگاه رفت و از خونش گیاهی رویید که هرگز خشک نمی شود.
بنیانگذاران اولیه، سیاوشان زمانه خود بودند که در برابر ضحاک زمانه سر خم نکردند. شهادت آنان، امتداد همان شور حسینی است؛ مکتبی که می آموزد تن به ستم ندادن، والاترین ارزش انسانی است. تاریخ، این ستارگان درخشان را هرگز فراموش نخواهد کرد؛ چرا که نامشان با ریشه تنومند آزادی خواهی ایران گره خورده است.
مرز بندی میان اصالت بنیانگذاران و سقوط فرقه رجوی:
میان آن سپیده دمان پاک و وضعیت امروز فرقه رجوی، شکافی عمیق و پرناشدنی وجود دارد:
خیانت به آرمان اولیه:
فرقه رجوی تمامی اصول، صداقت و اهداف والای حنیفنژاد و یارانش را مسخ و نابود کرده است.
بدل شدن به فرقه:
آن که روزی برای آزادی بود، به یک تشکیلات استبدادی، بسته و مبتنی بر کیش شخصیت تبدیل شد.
وابستگی به بیگانگان:
این جریان امروز در کنار جریان رضا پهلوی، دو روی یک سکه هستند که استقلال ملی را فروخته اند. همسویی در خدمت به دشمنان: هر دو فرقه (رجوی و پهلوی) با رویگردانی از مردم ایران، به ابزاری در دست قدرت های خارجی مانند آمریکا و اسرائیل تبدیل شده اند.
شهیدان چهارم خرداد برای آزادی، استقلال و عزت ایران جان دادند، در حالی که وارثان دروغین آن ها، امروز در آستان بیگانه زانو زده اند.
یادشان گرامی باد.
جمال صفری،
۴ خرداد ۱۴۰۵ – ۲۵ می ۲۰۲۶