من با شعار «جنگ نمیخواهیم» به شکلی که مسئولیت آغاز جنگ را نادیده بگیرد، موافق نیستم؛ زیرا از دیدگاه من، ایران آغازگر جنگ نبوده است. اگر قرار است صلحی برقرار شود، این صلح باید بر پایه عدالت، حقوق بینالملل و تأمین حقوق و منافع ملی ایران باشد، نه صرفاً توقف درگیریها.
از این منظر، اولویتهای هرگونه توافق برای پایان جنگ باید به ترتیب زیر باشد:
۱. پذیرش مسئولیت تجاوز و پیامدهای جنگ از سوی آغازگر آن و جبران کامل خسارت های وارده به ایران، مطابق حقوق بینالملل.
۲. رفع کامل، مؤثر و دائمی همه تحریمهای اقتصادی، مالی و بانکی علیه ایران.
٣- احترام کامل به استقلال، آزادی، عدالت، حقوق و آزادیهای بنیادین شهروندان، برابری در برابر قانون، حق حاکمیت ملی و تمامیت ارضی ایران و منع از هرگونه مداخله دولتهای خارجی در امور داخلی ایران.
۴. قطع هرگونه حمایت مالی، سیاسی، امنیتی، نظامی و رسانه ای از گروه ها و افرادی که در جهت بی ثبات سازی یا تجزیه ایران فعالیت میکنند.
۵. به رسمیت شناختن حق ایران برای بهره مندی از فناوری و انرژی هسته ای صلح آمیز، از جمله غنی سازی اورانیوم، در چارچوب معاهده منع گسترش سلاح های هسته ای (NPT)، مقررات آژانس بین المللی انرژی اتمی و سایر قواعد حقوق بین الملل.
۶. احترام به حقوق و منافع ایران در حفاظت از امنیت و کنترل تنگه هرمز و خلیج فارس.
۷. خروج نیروهای نظامی اسرائیل از غزه و جنوب لبنان، مطابق حقوق بینالملل و قطعنامه های مربوط به سازمان ملل متحد.
۸. پایان دادن به حضور، فعالیت و هرگونه همکاری نظامی و اطلاعاتی اسرائیل در کشورهای همسایه ایران، از جمله جمهوری آذربایجان، در مواردی که امنیت و منافع ملی ایران را تهدید میکند، و جلوگیری از استفاده از خاک کشورهای همسایه برای هرگونه اقدام خصمانه علیه ایران.
۹. کاهش تنش های نظامی، برچیدن پایگاه ها و استقرار نیروهای نظامی خارجی که امنیت و منافع ملی ایران را تهدید می کنند و خودداری از استقرار نیروها و تجهیزات نظامی تهاجمی در پیرامون مرزهای ایران.
تنها صلحی پایدار و عادلانه خواهد بود که بر پایه عدالت، احترام به حقوق بین الملل، عدم مداخله در امور داخلی کشورها، رعایت حقوق ملت ها و تأمین حقوق و منافع مشروع ملت ایران استوار باشد.
جمال صفری،
۲۳ ژوئیه ۲۰۲۶