back to top

ایران من

Sahar-M-1  ١٣٩٢/٠٤/١١- محمد جلالی چیمه( م.سحر):

 
ایرانِ من که خسته و زارم ترا
 
آخر چگونه دوست ندارم ترا؟
 
با من چه می کنی که به خونِ جگر
 
زینگونه بی شکیب و قرارم ترا
 
چون ماهواره ای که به گِردِ زمین
 
گردان بوَد، به گِردِ مدارم ترا
 
زان سان که دشمنان ترا دشمنم
 
از یاورانِ مُشفقِ یارم ترا
 
با آنکه از کنار تو ام بر کران
 
گویی که روز و شب به کنارم ترا
 
تا در رسد سعادتِ دیدار تو 
 
رؤیانوردِ لحظه شمارم ترا
 
چون بلبلی که جانب گُل می پرد
 
با یادِ گل به گشت و گذارم ترا
 
تا سر دهم سرودِ سرافرازیت
 
شعر و سرود و شور و شرارم ترا
 
چون آتشی که شعلۀ رنگین دهد
 
رنگین چو دانه های انارم ترا
 
آن شاخۀ شکستۀ باغم ولی
 
چون میوۀ رسیده به بارم ترا
 
با آن که ره به خِطّۀ دیگر بَرَد
 
شادم که سرنشینِ قطارم ترا
 
دشمن اگر به سلسله بندد مرا
 
باکم نه زانکه سلسله دارم ترا
 
بذر کویر و طعمۀ طوفان شود
 
گر دانه ها به خاک نکارم ترا
 
تا خطّ و رسم و نقش و نگارِ منی
 
بر لوحِ جان، به نقش و نگارم ترا
 
تا دست من به دامن مِهرت رسد
 
هرگز ز مِهر، دست ندارم ترا
 
با سال های سردِ زمستانی ام
 
چشم انتظارِ فصلِ بهارم ترا
 
روزی که سربلندی ات از رَه رسد
 
بر خاکِ راه، آینه دارم ترا!
 
م.سحر
26/6/2013
پاریس
 
 
 
اخبار مرتبط

دیدگاه خود را بنویسید

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید
لطفا نام خود را اینجا وارد کنید