انتخاب: در نامه ‌ای که نیکلاس مادورو، رئیس‌جمهور ونزوئلا، اخیرا خطاب به رئیس جمهور روسیه نوشته است، چندین درخواست مطرح شده است.

واشنگتن‌ پست نوشت: در نامه ‌ای که رئیس‌ جمهور ونزوئلا، نیکلاس مادورو، مختص رهبر روسیه نوشته است، این ماه چندین درخواست مطرح کرده است. دولت آمریکا، در سمت دیگر، کشتی‌ هایی را در سواحل آمریکای جنوبی هدف قرار می‌ دهد و در واشنگتن نیز تهدیدهای نظامی مطرح می‌کند. ونزوئلا به کمک ولادیمیر پوتین نیاز دارد.

به گزارش سرویس بین الملل «انتخاب»، در ادامه این مطلب آمده است: در میان درخواست‌ ها، اصلاح سامانه‌ های راداری دفاعی، تعمیرات هواپیماهای نظامی و احتمالاً موشک‌ ها به چشم می‌خورد، طبق اسناد داخلی دولت آمریکا که توسط The Washington Post بدست آمده‌اند.

دولت ونزوئلا، بر اساس این اسناد، همچنین به چین و ایران نیز دست یازیده و درخواست کمک‌های نظامی و تجهیزات کرده است تا توان دفاعی خود را تقویت کند. مادورو نامه‌ای به شی جی ن‌پینگ، رئیس‌‌جمهور چین، نوشته و خواستار «گسترش همکاری نظامی» میان دو کشور شده تا در مقابل «تشدید تنش‌ها بین آمریکا و ونزوئلا» ایستادگی کنند.

در این نامه، مادورو از دولت چین درخواست کرده تا تولید شرکت‌ های چینی از سیستم‌های رادار کشف را تسریع کنند، به‌ طوری که ونزوئلا بتواند توانمندی‌های خود را ارتقا دهد.

اسناد می‌گویند وزیر حمل‌ و نقل، رامون سلستینو ولاسکِس نیز به‌ تازگی هماهنگی ارسال تجهیزات نظامی و هواپیماهای بدون‌ سرنشین از ایران را انجام داده و در حال برنامه‌ریزی برای سفری به آن کشور بوده است.

او به یک مقام ایرانی گفته است که ونزوئلا به «تجهیزات کشف غیرفعال»، «مختل‌کننده‌های جی‌پی‌اس (GPS scramblers)» و «تقریباً به‌طور قطع پهپادهایی با برد هزار کیلومتر [۶۰۰ مایل]» نیاز دارد.

در اسناد آمده است که مشخص نیست چین و ایران چگونه به این درخواست‌ها پاسخ داده‌اند.

با این‌حال، روسیه همچنان خط اصلی حمایت مادورو بشمار می‌رود. روز یکشنبه، یک فروند هواپیمای ایلیوشین ایل‑۷۶ ـ یکی از هواپیماهای روسی که در سال ۲۰۲۳ توسط آمریکا به‌ دلیل مشارکت در تجارت سلاح و جابجایی مزدوران تحریم شد ـ پس از مسیر پیچیده‌ای بر فراز آفریقا به کاراکاس، پایتخت ونزوئلا، رسید. مسیری که برای دور زدن حریم هوایی غربی انتخاب شد. کرملین از اظهار نظر درباره نامه خودداری کرد.

تنها یک روز پیش از آن، مسکو با کاراکاس پیمان راهبردی جدیدی را تصویب کرد.

این جریان نشان می‌دهد که مسکو چه میزان را می‌تواند در صورت سقوط رهبر تحت فشار ونزوئلا از دست بدهد. پروژه‌های سطح بالا میان دو کشور همچنان در حال اجرا هستند، از جمله کارخانه گلوله‌سازی «کلاشینکف» که در ماه ژوئیه در ایالت آراگوآی ونزوئلا افتتاح شد، حدود ۲۰ سال پس از آن‌که وعده داده شده بود. مسکو همچنین حقوق اکتشافی برای ذخایر بالقوه گاز و نفت بیلیون‌ها دلاری در اختیار دارد.

با این‌ حال، با وجود نگاه رسانه‌ ای پر رنگ، تحلیلگران می‌ گویند که توان و علاقه روسیه برای حمایت از مادورو نسبت به سال‌ های گذشته کاهش یافته است. درگیری مسکو در جنگ اوکراین و تحریم‌های غربی، موجب شده که روسیه بیشتر مشغول منطقه خودش باشد و در عین‌حال از فرصت نزدیکی با دیگر شرکای آمریکای لاتین بهره بگیرد.

«واقعیت این است که روسیه در مورد ونزوئلا نسبتاً ساکت بوده است»، می‌ گوید داگلاس فِراه، رئیس شرکت مشاوره امنیت ملی «IBI Consultants». «و آنها برای دفاع از مادورو، سرمایه سیاسی چندانی مصرف نکرده‌اند».

با این‌ حال، مادورو در میانه تلاش برای مستحکم کردن دفاعات خود است و به مسکو نیاز دارد.

خواست‌ های رسمی از روسیه:

در میانه ژوئن/ اوت، ولاسکِس، وزیر حمل‌ و نقل، به مسکو سفر کرده است، برای دیدار با همتای روسی‌اش، طبق اعلام وزارت حمل‌ و نقل روسیه. بر اساس اسناد بدست آمده، او قرار بود نامه مادورو را به پوتین تحویل دهد.

طبق اسناد، در این نامه، مادورو خواسته بود که روس‌ها به ارتقای دفاع هوایی کشورش کمک کنند، از جمله بازگرداندن چند فروند هواپیمای شکارچی روسی مدل سوخو Su‑20MK2 که پیش‌‌ از این توسط ونزوئلا خریداری شده بودند. همچنین از آنها خواسته بود که کمک به تعمیر ٨ موتور و ۵ سامانه راداری، خرید ۱۴ مجموعه از آنچه تصور می‌شد موشک‌های روسی هستند، و نیز «پشتیبانی لجستیکی» نامشخصی را فراهم کنند.

مادورو تأکید کرده بود که جنگنده‌های سوخو روس‌ ساخت «مهمترین بازدارنده‌ ای هستند که دولت ملی ونزوئلا در مواجهه با تهدید جنگ دارد».

او از روسیه خواست برنامه‌ریزی مالی میان‌مدتی به مدت ٣ سال از طریق شرکت دولتی Rostec داشته باشد. اسناد مبلغ مشخصی را تعیین نکرده‌ اند.

اسناد همچنین نشان می‌دهند که ولاسکِس قرار بود با دنیس مانتوروف، نخست‌وزیر اول‌ وزیر روسیه، دیدار و نامه دوم را تحویل دهد؛ ولی روشن نیست که آیا دیدار انجام شده یا نه و روسیه چگونه پاسخ داده است.

«آشغال محض»:

یکی از مقامات سابق ارتش ونزوئلا، که به خاطر هراس از تلافی نخواسته نامش فاش شود، گفته است: «تا سال ۲۰۱۸، ونزوئلا کمتر از ۵ جنگنده سوخو روسی در حال خدمت داشته است.» هوگو چاوز شروع‌ کننده خریدهای نظامی روسی بود، شامل تانک‌های روسی، جنگنده‌های سوخو و سامانه‌های موشکی زمین به هوا. تحلیلگران و مقامات آشنا به ارتش ونزوئلا می‌گویند که بسیاری از آنچه خریداری شده، غیرعملیاتی یا منقضی‌ شده هستند.

او گفت: چاوز همچنین هلی‌کوپتر های روسی خرید و موشک‌ های روسی انبار کرده بود. اما بسیاری از آنها قدیمی هستند و تهدید جدی برای نیروی نظامی آمریکا به شمار نمی‌ روند.

او گفته است: «چاوز خریده بود، یا روسیه فروخته بود به ونزوئلا، آشغال محض (pure junk)».

مادورو این ماه ادعا کرده که ونزوئلا ۵۰۰۰ فروند موشک قابل حمل روس‌ ساخت مدل Igla‑S را در سراسر کشور مستقر کرده است.

تغییر رژیم در ونزوئلا ضربه‌ ای بزرگ برای مسکو خواهد بود، که ممکن است از دست دادن متحدی بزرگ بحساب آید و در ضمن می‌تواند متحد دیگرش، یعنی کوبا را نیز ضعیف کند– متحدی که از مدت‌ ها پیش بسیار به مسکو نزدیک بوده و جامعه اطلاعاتی آن با ونزوئلا تنیده است- و تحلیلگران می‌گویند که ممکن است کوبا بعدی در فهرست واشنگتن باشد.

ولی برخی تحلیلگران در مورد تعهد روسیه نسبت به مادورو شک دارند. سیگنال‌ های عمومی اکنون متفاوت از سال ۲۰۱۹ هستند، زمانی که روسیه حدود ۱۰۰ نیروی نظامی به رهبری ژنرال واسیلی تونکوشکورووف با هواپیمای ترابری آن-۱۲۴ به ونزوئلا اعزام کرد.

حتی پیمان همکاری میان ونزوئلا و روسیه محدود به قول همکاری نظامی نیست. ویکتور جیفِتس، سردبیر ژورنال علمی روسی «لاتین‌آمریکا»، می‌گوید که این معاهده، که موضوعاتی مثل پول‌شویی و اشاعه هسته‌ای را شامل می‌شود، در زمینه دفاعی مبهم است و صرفاً پیشنهاد می‌کند که طرفین «روابط را در حوزه دفاع بهبود بخشند».

با درگیری نیروهای روسیه در اوکراین و تحریم‌های غربی، این کشور نیز کمتر توان کمک به رهبر دوست‌ داشتنی‌ اش در آن سوی اقیانوس را دارد، حتی اگر بخواهد.

جیفتس گفته است: «آیا روسیه در صورت عملیات احتمالی آمریکا کاری خواهد کرد؟ فکر می‌کنم که این در برنامه‌ فوری مقامات روسیه نیست».

ارتباطات نفتی:

روسیه همچنان بازیگر بزرگی در عرصه نفتی ونزوئلا است، نفت بسیار سنگینی که نیاز به فرآوری عمده دارد. روس‌ها ورودی‌های ضروری برای فرآوری آن نفت را تأمین می‌کنند و نیز تأمین بنزین برای نگه‌داری صنعت را دارند. شرکت‌های دولتی روسی در سه پروژه مشترک با ونزوئلا سرمایه‌گذاری مستقیم دارند که تولید روزانه ۱۰۷٬۰۰۰ بشکه نفت خام دارند– یعنی حدود ۱۱ درصد از کل تولید فعلی ونزوئلا- و ماهانه تقریباً ۶۷ میلیون دلار درآمد دارد.

روسیه همچنین حقوق اکتشافی در میدان‌های گازی و نفتی فراساحلی «پاتا‌و» و «مجیلونس» در اختیار دارد. حقوق آن‌ها به ذخایر ثابت ولی استخراج‌ نشده نفت ونزوئلا تا حدود ۵ میلیارد دلار نیز ارزش‌گذاری شده‌اند.

ولی نفت ونزوئلایی– که تحت تحریم آمریکاست- همچنین رقیب صنعت نفت داخلی روسیه محسوب می‌شود، که آن نیز تحت تحریم آمریکاست و بنابراین مشتریانی مشترک با چین دارد.

فرانسیسکو مونالدی، مدیر برنامه انرژی آمریکای لاتین در Rice University می‌گوید: «روس‌ ها دیگر در ونزوئلا سرمایه‌ گذاری نمی‌کنند، این خط پایانی است»،

در نتیجه، این وضعیت نشان‌ دهنده ترکیبی از نگرانی، تنگنای مالی و محاسبه‌ شده از طرف روسیه است– و نه لزوماً تعهد بی‌قید و شرط به حمایت از مادورو.