یک قدرت جدید در واشینگتن شکل میگیرد. سریعتر، ایدئولوژیکتر و خصوصیتر از هر مجتمع نظامی–صنعتی پیشین، فناوری اقتدارگرا پایههای دموکراسی را به شکلی بیسابقه از زمان آغاز عصر دیجیتال به لرزه در میآورد. سیلیکون ولی دیگر به تولید اپلیکیشنها اکتفا نمیکند؛ بلکه امپراتوریها میسازد.
نمای کلی کودتای فناوری اقتدارگرا
در ماه جولای گذشته، در اعماق دستگاه بوروکراتیک پنتاگون، ارتش آمریکا به آرامی بخشی حیاتی از حاکمیت خود را تحت پوشش بهینهسازی اداری قربانی کرد. توافقنامه ۱۰ میلیارد دلاری با شرکت Palantir Technologies که ترکیبی از ۷۵ قرارداد مجزا بود، یکی از شگفتانگیزترین معاملات در تاریخ وزارت دفاع آمریکا است. این قرارداد انتقال وظایف نظامی حیاتی به یک شرکت خصوصی را تأیید میکند، شرکتی که بنیانگذار آن، آقای پیتر تیل، به صراحت اعلام کرده است که «آزادی و دموکراسی دیگر با هم سازگار نیستند». تصمیمگیریها درباره تعیین اهداف، تحرکات نیروها و تحلیل اطلاعات بهطور فزایندهای با الگوریتمهایی انجام میشوند که تحت فرماندهی نظامی نیستند، بلکه توسط هیئتمدیرهای که در برابر سهامداران پاسخگو است کنترل میشوند. ارتش در اینجا صرفاً یک نرمافزار نمیخرد؛ بلکه استقلال عملیاتی خود را به پلتفرمی واگذار میکند که دیگر نمیتواند بدون آن کار کند.
فراتر از Palantir، کل ائتلافی از شرکتها، سرمایهگذاران و ایدئولوگها تحت پرچم «وطنپرستی» در تلاشند تا یک سیستم کنترل تکنو–سیاسی جهانی بسازند: «پشته اقتدارگرا»، مشابه اصطلاح «پشته فناوری» که به مجموعه فناوریهای مورد استفاده برای ساخت یک اپلیکیشن اشاره دارد. این سیستم کنترل شامل انبوهی از پلتفرمهای سرور از راه دور، مدلهای هوش مصنوعی، مسیرهای پرداخت، شبکههای پهپاد و خوشههای ماهوارهای است. جایی که اقتدارگرایی سنتی متکی به بسیج تودهها و خشونت دولتی است، این شکل از قدرت بر زیرساختهای فناوری و هماهنگی مالی تکیه دارد، و مقاومت سنتی را نه تنها دشوار، بلکه بهطور ذاتی منسوخ میکند. در رأس این سیستم، افراد راستگرای برجسته در صنعت بزرگ
منبع :روزنامه لوموند دیپلماتیک