تنها دو روز پس از حوادث ۱۸ و ۱۹ دی قرار بود رقابت‌های جام حذفی از سر گرفته شود، اما در آن فضای ملتهب که اینترنت، تلفن و پیامک قطع بود، دستور رسید مسابقات بدون تماشاگر برگزار شود.

از آن روز تاکنون وضعیت ارتباطات تقریبا به حالت عادی بازگشته، حتی مذاکرات ایران و آمریکا نیز دوباره آغاز شده، اما ورزشگاه‌ها همچنان خالی مانده‌اند. گفته می‌شود برخی بازی‌ها ممکن است در چند استان با حضور محدود تماشاگر برگزار شود، با این حال بازگشت سراسری هواداران هنوز قطعی نیست.

سکوهای خالی و واکنش سرد بازیکنان پس از گلزنی نشان می‌دهد اتفاقی رخ داده که به این زودی فراموش نخواهد شد.

بازی‌ها تا چه زمانی بدون تماشاگر؟

اگر در روزهای چسبیده به وقایع ۱۸ و ۱۹ دی، توجیهی امنیتی برای برگزاری مسابقات بدون تماشاگر وجود داشت، حالا دیگر چنین توجیهی دیده نمی‌شود. جز اینکه گفته شود عده‌ای که همیشه دوست داشتند بازی‌های فوتبال بی‌تماشاچی شود اجازه بازگشت هواداران را نمی‌دهد.

اظهارات قدیمی معاون وزیر ورزش در دولت قبل هنوز در حافظه‌ها مانده است؛ آنجا که گفت «کرونا را بهانه کردند تا بازی‌ها بدون حضور تماشاگر باشد و مجبور نشوند زنان را به استادیوم راه بدهند.»

حالا در حالی که یک ماه از آن روز‌ها گذشته و دست کم در ظاهر روال زندگی به شرایط قبل برگشته و حتی مهم‌ترین تهدید امنیتی از نگاه تندرو‌ها یعنی اینترنت هم در دسترس همه قرار دارد معلوم نیست چرا همچنان بازی‌های فوتبال بدون تماشاچی برگزار شده است.

طنز تلخ ماجرا اینجاست که حاکمیت همه تلاشش را می‌کند در جشنواره فجر مردم را به سینما و تماشای فیلم بکشاند، اما از حضور همان مردم برای تماشای فوتبال ممانعت به عمل آورده است. البته این تفاوت تجمع مردم در استادیوم و جا‌های دیگر همیشه برای منتقدان علامت سوال بوده؛ اینکه چرا دست‌اندرکاران با حضور زنان در جشن‌های خیابانی مذهبی، جشن‌های سیاسی در ورزشگاه، کنسرت، سالن سینما در کنار مردان مشکلی ندارند، اما به فوتبال که می‌رسند به یکباره دغدغه‌مند می‌شوند.

بازیکنان سر در گریبان

همین سکو‌های خالی استادیوم برای اینکه متوجه شویم شرایط کشور عادی نیست و عادی نشده کفایت می‌کند. هر ببیننده فوتبال –که تعدادشان بسیار زیاد است_به محض شروع مسابقه با دیدن صندلی‌های بدون تماشاگر و پیچیدن صدای مربیان و بازیکنان در ورزشگاه متوجه می‌شود که شرایط کشور به حالت سابق برنگشته است؛ این حس با دیدن واکنش بازیکنان بعد از گلزنی دوچندان می‌شود. تقریبا طی سه هفته برگزار شده از نیم‌فصل دوم لیگ برتر اغلب بازیکنان فوتبال بعد از گلزنی شادی نمی‌کنند. آنها دستانشان را بالا می‌گیرند یا سر در گریبان می‌کنند. این حرکات با وجود تلاش صداوسیما برای عدم پخش بازتاب زیادی هم در فضای مجازی پیدا کرده است. همین پنج‌شنبه بازیکنان استقلال و شمس‌آذر در اوج هیجان و در لحظاتی که بازی به دراماتیک‌ترین شکل ممکن جلو می رفت هیچ گونه، هیجان و شادی بعد از گلزنی نشان ندادند. همینطور بازیکنان فجر سپاسی، بعد از گشودن دروازه تراکتور؛ درست مثل بردشان برابر پرسپولیس.

تصویر بازیکن جوان پرسپولیس در حالی که بعد از نخستین گلش برای پرسپولیس سر در لباس برده و دستانش را بالا گرفته هنوز در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌چرخد.

این اقدام بازیکنان فوتبال احتمالا به این دلیل است که کار دیگری از دستشان برنمی‌آید. این جمله را سروش رفیعی کاپیتان پرسپولیس بعد از بازی تیمش مقابل چادرملو گفت که «خواستم بگویم که فوتبال هم مثل زندگی است و همانطوری که مردم جامعه خیلی حالشان خوب نیست و حالشان خراب است، فوتبال بدون هوادار و فوتبالی که در استادیوم‌ها انجام می‌شود نه لذتی و شوقی دارد و نه کیفی و ما هم مجبوریم و بازی می‌کنیم.»

بازیکنان با این اقدامات می‌خواهند نشان دهند حواسشان هست که اطرافشان چه می‌گذرد.