انتخاب: با ادامه اختلال در تنگه هرمز، مخازن ذخیرهسازی نفت کشورهای خلیج فارس اشباع شده و تولید نفت آنها متوقف خواهد شد.
عراق فقط ۶ روز و عربستان حداکثر ۶۵ روز توانایی ذخیرهسازی دارند. با پایان امکان ذخیرهسازی نفت، نیروهای همپیمان ایران می توانند با حمله به زیرساخت ها، ضربه ای عظیم به این شرکای منطقه ای آمریکا وارد کنند. این موضوع بقای حاکمیتی آنها را در معرض خطر قرار خواهد گرفت.
فرانچسکو ساسی کارشناس حوزه انرژی در حساب خود در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: این، به معنای واقعی کلمه، مهمترین شمارش معکوس در جهان است.
در ادامه این مطلب آمده است: صادرکنندگان نفت در خلیج فارس، که در حال حاضر قادر به صادرات ثروت هیدروکربنی خود نیستند، همگی با چشمانداز کوتاه مدت وحشتناکی روبرو هستند. این کشورها با ناتوانی در ذخیرهسازی نفت بیشتر در انبارهای راهبردی (ملی) و تأسیسات دولتی یا خصوصی، بزودی مجبور به توقف تولید در برخی از بزرگترین میادین نفتی زمین خواهند شد. این موضوع پیامدهای مخربی برای کشورهای زیر به دنبال خواهد داشت: عراق، کویت، امارات متحده عربی، قطر، عربستان سعودی.
هنگامی که این تولیدکنندگان مخازن ذخیره سازی خود را تا نقطۀ اشباع پر کنند، چارها ی جز کاهش تولید (قطع تولید) وجود نخواهد داشت. بسته به زمینشناسی میدان و فناوری های خاص بکار گرفته شده، تعطیل کردن (خاموش کردن) چاه ها حتی می تواند به طور دائمی به مخازن و زیرساخت های تولید آسیب بزند. در آن نقطه، علاوه بر اختلال در عرضه از طریق تنگه هرمز، بازارها با چشمانداز کاهش میان مدت تا بلندمدت عرضه نفت از خاورمیانه روبرو خواهند شد. این مسئله، یک صرف ریسک (حقالخطر) عظیم را در قیمتهای نفت تثبیت خواهد کرد– و بویژه در قیمت های محموله های نفت منطقه ای- که برای ماه ها یا احتمالاً بیشتر، بسته به روند جنگ، ادامه خواهد یافت.
از لحاظ تاریخی، از مخازن ذخیرهسازی، به ندرت بیش از ۸۰٪ ظرفیت خود استفاده می شوند؛ بنابراین، پر کردن آنها تا حداکثر ظرفیت مطلق ممکن است از نظر فنی عملی نباشد، و شمارش معکوس واقعی ممکن است حتی کوتاه تر از آن چیزی باشد که پیش بینی می شود.
دو نکتۀ دیگر نیز باید ذکر شود: هنگامی که فضای ذخیرهسازی به پایان برسد، برخی کشورها مانند عربستان سعودی و امارات ممکن است همچنان توانایی منحرف کردن بخشی از جریانهای انرژی به مسیرهای جایگزین و ادامه صادرات را داشته باشند.
با این حال، این یک فرصت راهبردی برای نیروهای همپیمان با ایران ایجاد میکند تا با حمله به آن زیرساختهای خاص، ضربهای عظیم به این شرکای منطقهای ایالات متحده امریکا وارد کنند. هنگامی که تولیدکنندگان منطقهای نفت با خطر توقف کامل تولید مواجه شوند، بقای حاکمیتی آن ها– و نه فقط بقای حکومت ایران- در معرض خطر قرار خواهد گرفت.
در آن نقطه، گسترش جنگ اجتنابناپذیر میشود، زیرا ریاض و بغداد (نخستین و دومین تولیدکننده اوپک) متحمل خسارات اقتصادی روزانهی فاجعه باری میشوند.
این که کجا و با چه کسی خواهند جنگید، خوب، این داستان کاملاً جداگانهای است.