هنگامی که می رفتم تا این شرح پریشان و جگر سوز را بنویسم، با خود فکر کرده بودم نوشتاری زیر عنوان؛ «دموکراسی، با استقلال و آزادی رابطه ی مستقیم دارد»، بنویسم. ناگهان روبرویم روی صفحه ی رایانه در برابر چشمم این نوشته پیدا شد: ” نگذارید ما را بکشند!”. هر آنچه درباره ی استقلال، آزادی و دموکراسی اندیشیده بودم، در هم ریخت. در ادامه خواندم، … سه زندانی محکوم به اعدام پرونده ی، «خانه اصفهان»، مجید کاظمی، صالح میرهاشمی و سعید یعقوبی از داخل زندان اصفهان با امضاء “بچه های ایران “، نوشته اند: « سلام. از همشهریان و هموطنان عزیز تقاضا داریم نگذارید ما را بکشند. ما به یاری شما نیاز داریم. به حمایت شما نیازمندیم.»
راستی ما ایرانیان چه باید بکنیم تا از گرفتاری و بدبختی همیشگی رهایی بیابیم؟ آیا نباید تک تک ما ایرانیان در جست و جوی راه چاره باشیم؟ کسی جز خود ما نمی تواند ما و مردمان میهن ما را به رهایی و پیروزی برساند.
از انقلاب مشروطه تا کنون میلیون ها ایرانی، در همه ی پهنه ی ایران، میلیون ها میلیون نفر از طرفداران حقوق بشر، در سراسر جهان سال های سال است که از درون زندان های تاریک و جهنمی ایران، این فریادها، این اعتراض ها و ناله ها را می شنوند و این کشتار ها همچنان ادامه دارد. از کردستان تا لرستان، خوزستان، آذربایجان، خراسان، تهران و … سراسر ایران، از روزی که قانون اساسی و حقوق شهروندی در ایران نوشته شده است تاکنون این کشتارها ادامه دارد.
آزادی کلید رهایی است. آزادی را باید با تلاش و جانفشانی به دست آورد. هنگامی که در یک کشور آزادی نیست، استقلال هم نیست. هنگامی که استقلال نیست، دموکراسی هم نمی تواند باشد. هنگامی که دموکراسی نیست کسی هم نمی تواند از میهن، حق شهروندی و بزرگواری مردم سخن بگوید. اندیشمندان ما، دانشمندان ما، رهبران راستین ما را می کشند یا وادار به فرار می کنند. با جنگ دروغی مانند جنگ ایران وعراق با رهبران دروغی مانند خمینی، خامنه ای، خون همه ی مردمان ایران می تواند به سادگی به خاک ریخته شود. در سراسر روزگاران دیکتاتوری مدرن حتا پیش از ترور میرزاده عشقی، … در کودتاهای ویرانگر، در سی ام تیرها، پانزدهم خرداد ها، در روزهای غم انگیز بهمن 1357 و … در تابستان سال 1367؛ (تابستان 1988)هزاران هزار ایرانی دلیر و میهن دوست با خونسردی و ستمگرانه به دست جلادان حکومت های دست نشانده کشته شده اند. اما همچنان ” این آسمان غمزده غرق ستاره هاست”. برای رهایی، برای آزادی، برای پیروزی و برای زنده ماندن “بچه های ایران ” باید کاری کرد. من با بیش از هشتاد و اندی سال سن هنوز می کوشم تا صدای “بچه های ایران ” را به گوش هم میهنانمان و شاید به گوش جهانیان برسانم، ترجمه ی این نوشتار را به زبان انگلیسی بر روی تارنمای جهانی می گذارم، شاید کمکی باشد؟
منوچهر تقوی بیات